Plasttré og plastmjólk.

Xinjiang-Siggísiggí

Eftir stuttu Xinjiang-ferðina í fyrra hef ég hlustað stíft á Borat-soundtrackið. Ekki að Borat eigi mikið skylt við Xinjiang, en það á þó hið stórfjöruga lag Siki, Siki Baba! Enda fullt af Kasökum í Xinjiang og er tónlistin þar öllu blóðmeiri og blómlegri en sú 'kínverska'.

Flaskan

Facebook farið aftur og því tími til að blogga aðeins reglulegra en áður.

Var að koma inn eftir góðan göngutúr. Var með tóma flösku í hendinni og sá mann, illa til fara, með nokkra poka í annarri hendi en flösku í hinni. Hugsaði um að gefa honum flöskuna, en hugsaði svo hvað það væri mikil móðgun ef hann væri alls ekkert að safna flöskum.

Hvíti maðurinn að hjálpa Kínverjanum; sem væri svo kannski bara nýbúinn með gosið sitt, umhverfisvænn í leit að næstu endurvinnslutunnu; og pokarnir fullir af gulli og hreinu kókaíni?

Eða dulbúinn peningaflutningamaður?

Eða bláfátækur dósasafnari, sem missti af flösku vegna pólitískrar réttumhugsunar.

Samskiptamátar

Eins og gefur að skilja er það mjög sérstakt að eiga samskipti við fólk sem er alveg úti á þekju með vissa þætti mannlegra samskipta.

Ekki að þetta séu neinar fréttir, aðrar en þær að ég þarf bersýnilega að eiga í slíkum samskiptum.

Nostalgía til fantasíu

Mikið ósköp sakna ég þess stundum að eyða heilu klukkustundum og dögum á eigin hugarflugi: með tónlist í eyrum og Esjuna fyrir augum; í heitapottinum í Breiðholtslaug; á vappi uppi á Vatnsenda; hjólandi niður Fossvoginn...

Það getur svo sem vel verið að á næsta ári verði smá tími og rúm fyrir reykvískt hugarflug. Sá tími yrði eflaust vel nýttur í að nota fjarlægðina, sem ég hef fengið á allt sem fór inn í skjöl í tölvunni fyrir Kínaför, til að grisja úr og breyta og blanda í einhvers konar útkomu sem vonandi verður hæf til útgáfu.

Eða bæta enn við skjalafjöldann og óreiðuna.

Og svo verður þetta tímarúm kannski að bíða betri tíma.

Gaukshreiðrið á kafi í snjó og jarðarberjasultu

Blogg?

Er að reyna að koma mér að verki á sunnudagsmorgni. Eftir smá tilraun til að láta netflakk trufla mig stari ég barasta útum gluggannn á risastóru tréin hér í blessaðri Beijing sem enn og aftur eru þakin snjó. Sneri netflakkinu útum gluggann og sný svo hugsanaflakkinu aftur inn á netið.

Fyrir þá sem ekki þekkja til er það alveg útúr veðurkortinu að hér snjói um miðjan mars. Vorið hefur gert nokkrar tilraunir til að glenna sig undan kuldanum, en vetur konungur hefur vinninginn og snjóinn til vegs og virðingar og ræður því enn ríkjum. Sem er vel, þó flestir bölvi ástandinu. Snjórinn hreinsar loftið og betra að treysta á súrefni og hreint loft heldur en sterk steralyf til að halda hóstanum niðri og höndla mengunina, sem ég annars geri alla jafna. Og á meðan loftið er hreint kvarta ég ekkert undan íslenskum vetrarfíling á kostnað karakterlauss, kínversks vorveðurs.

(Og nú byrjar Winter Wonder Land í itunes, á hinni stórgóðu plötu Strawberry Jam með Animal Collective: ''And if you don't believe in happiness / Then don't believe in happiness / Don't believe in happiness, but then you might be down'')

Í gærkvöldi var enn og aftur kennarapartí, en þau hafa nú farið heldur dvínandi. Það vantar sönginn, harmonikkuleikinn og alla drykkjugleðina sem einkenndi miðaldra Austur-Evrópubúana á síðasta ári. Og almennt vantar bara fleira fólk, það er svolítið búið að gengisfella þessi partí með heimskulegum og of tíðum tilkynningum. En það eru ákveðnir fastar, sem valda því að maður vill ekki missa af þessu í minningarbankann og nóturnar, sem vonandi enda í einhvers konar sagnaformi um síðir. Það virðist t.d. ekki breyta því um hvern ræðir, siðblinda Kanann, eða hjartagóða Tyrkjann; allir hafa þeir sínar hórusögur að segja mér. Og jafnvel hinir allra klikkuðustu eru sammála um, að hingað kemur nánast enginn nema vel cuckoo sé.

(Og nú er komið að Cuckoo Cuckoo á sömu góðu plötunni: ''I'm going cuckoo cuckoo / We're all going cuckoo cuckoo'')

Ég er nú búinn að ætla að senda mörgum ykkar (sem kannski lesið þetta) tölvupóst í langan tíma. Hins vegar ákvað ég alltaf að bíða með það, þar til það væri komið á hreint hvort ég myndi vera áfram eða ekki. Sjálfur hoppaði ég með það í nokkur heljarstökk framan af haustönn. Svo sló ég til þegar allir virtust vilja mig áfram. En síðan eru allir búnir að hoppa í heljarstökk, taka í nefið, vagga boltum og snúa sér í hring. Og þegar allir virtust vera komnir með nóg af vafa og vaggi og veltu yfir vestræn og kínversk áramót, þá er allt í einu allt í lausu lofti þegar Kína ákvað að senda alla nemendurna til Íslands.

En jafnvel þó að þetta skýrist nú ef til vill allt á morgun og enginn eigi eftir að lesa þetta fyrr en eftir daga eða vikur, þá ákvað ég nú samt að segja smá fréttir.

Síðasta lag plötunnar er senn á enda og ég ætti að koma mér að verki. Á enn langt í land með að klára risastórt þýðingarverkefni sem ég tók að mér og fórnaði Íslandsferð í febrúar fyrir. Ætlaði reyndar að klára það í febrúar, en er enn að og mun verða næstu vikur.

Lokalínur Dereks og þá er Jarðarberjasultan öll:

What do you
See when you
See inside of me

You can count
When you count
Count on me
What do you
See when you
See inside of me

Drög

„Eiga lög um heimild til handa fjármálaráðherra, fyrir hönd ríkissjóðs,
til að ábyrgjast lán Tryggingarsjóðs innstæðueigenda og fjárfesta frá
breska og hollenska ríkinu til að standa straum að greiðslum til
innstæðueigenda hjá Landsbanka Íslands hf. sem Alþingi samþykkti, en
forseti synjaði staðfestingar, að halda gildi sínu?"

Óskir um kotasælu frá Kína

Silkivefarinn í Kína þakkar samferðarmönnum sínum lesningu á

liðnu ári. Hann, ég vona að þeim,

þér ásk otnist mikil tilviljanakennd jafnt

sem verðskulduð gæfa á nýju ári. Með

þessarimynd sendi ég þér

og þínum mikla kotasælu á komandi

tímum.

Borgnir og baðfættir Íslendingar!

Tilraun

Ég prófaði að moggablogga, þ.e. blogga við frétt.

Moggablogg (no. hk.) getur verið kómískt eða pólitískt. Hið pólitíska viðrar illa ígrundaðar en sterkar skoðanir á málefnum líðandi stundar. Hið kómíska samanstendur oftast af einni hnyttinni fyrirsögn og svo einni til tveimur setningum í meginmáli, sem ítreka, útskýra, eða endurtaka það sem fram kemur í fyrirsögninni. Moggabloggshúmor er oftar en ekki sá sami og heitapottahúmor eða Reykjavík-Síðdegis-húmor. Þegar moggabloggsprellurum tekst vel til, eru þeir jafn fyndnir og Spaugstofan. Mörkin á milli fyrrnefndra bloggflokka geta verið óljós. Með hnyttinni fyrirsögn í fréttabloggi, fór fjöldi innlita á blogginu mínu úr 2 í 500 á einum sólarhring.